hits

Personleg

Hurra for oss!

På 70-tallet marsjerte skrikande og bestemte raudstrømper i lange tog mot mannssamfunnet, 8.mars. I dag er kvinnene «psykt perfekte», sjølvstendige, karrierekvinner. Eller er det eigentleg slik?

 

Kjære damer, eller medsøstrer. No er det ein gong slik at kvinnedagen er komen for å bli. Legg beina på bordet, skru av «flink pinke-syndromet» og gje kvarandre eit stort hurra!

 

Likestilling eller ei, utan oss hadde ikkje verda gått vidare.

 

Eg har mange flotte og inspirerande damer eg ser opp til!

Dei fortener alle dagane og gratulasjonar dei kan få.

 

 

Kven synast du fortena eit ekstra hurrarop på ein dag som i dag?

Jubileum og lyckliga dagar!

I følgje ei truverdig nettside om norsk "skikk og bruk" er hvetebrødsdagane «ei behagelig og lykkelig tid for dei nygifte månadar etter bryllaupet. Dei nygifte skal vere saman, dyrke sin kjærleik og legge grunnlaget for sitt samliv».  


Dagen etter bryllaupet var det tid for opprydding, bilkøyring, sal av leilighet (innan 24 timar) og  fly til Frankrike. Her var målet å få mest mulig ut av dagane. Det skulle tross alt vere ein ferie vi skulle sjå tilbake på i lang tid, og ikkje minst skulle vi fortelje alle om alt vi hadde opplevd. No skulle vi KOSE oss. Vi fylte dagane til randen tross ein dose trøtthet og lite tolmod.



Etter kræsjlanding tilbake i kvardagen var det tid for ein ny by og camping (på ubestemt tid) med min svoger sin storfamilie. Eit kjøkken, med kjøleskap, ei plastkasse og ein mikro, i kjellaren til ein tre-barns familie er sjølvsagt eit godt utgangspunkt for "hvetebrødsdagane "der vi kunne «dyrke samlivet og kjærleiken». I tillegg til ein ny jobb og ingen bekjendte vart dette fort bli til  ekstra krydder i kvardagen.

Etter nokre vågale budrunda og nytt hus i vente kom også nyhenda om eit nytt familiemedlem. Det var det einaste vi ville. Og det siste vi kunne tenke oss.

Uggen og kvalm inntok eg eg sofaens posisjon når vi endeleg fekk vårt eige krypinn. Der låg eg ein månad medan det nye huset gjekk sin gang.

No er forma mi betre, vertfall innvendig. Utvendig er eg i ein posisjon der folk ikkje tørr å spørje om eg er gravid i tilfelle eg berre har lagt på meg. Det ser anten ut som om eg "trøste-et" eller trivst veldig godt i eigen kropp, alt etter auge som ser. Mage som bular ut gjev sjølvsagt bekjente ein gylden moglegheit å klappe på den. Ein uskriven regel eg ikkje er heilt komfortabel med. Eg lurer på om eg skal klappe igjen, men det er visst ikkje sosialt akseptert. Problemet «Eg har ikkje noko å gå med» er blitt eit faktum og aldri har eg fått fleire livsfarlege symptom i følgje gravide sine «nettforum».

Men no, min kjære mann, trur eg dessverre at hvetebrød-dagane er over og vi har lagt "grunnlaget for vårt samliv".



Gratulerer med halvt års bryllaupsdag, eg er din største fan (og snart får vi ein ny i klubben).  

Godt nytt år!

Du starta litt brått. Det var som om vi ikkje samarbeida heilt i starten der eg satt utan jobb, eit ønske om ein ny start og ny giv. Hadde du sagt til meg at du kom til å ta med meg med på opplevingar eg berre kunne drøyme om, veit eg ikkje om eg hadde trudd på deg.

 Vi gjekk frå å planlegge bryllaupsinvitasjonar til å få verdens flottaste bryllaup. Frå å tru at eg skulle gifte meg i ein poyesterhaug frå Kina til å sy brudekjole med Jenny Skavlan. Frå å føle meg einsam til å samle alle eg er glad i til ein stor fest. Frå å vere frøken til å bli fru. Frå å himle med auga når nokon sa blogg til å få min eigen. Frå å vere veldig lei byen med dei sju fjell til å grine av sakn i fleire netter. Frå å eige 60 kvadrat til 150 kvadrat. Frå å teikne ei skisse til å få trykt strikkeoppskrift i Kamille. Slik kan eg halde på lenge. Du har verkeleg tatt meg med på små og store opplevingar eg aldri ville vore forutan. 


Vi avslutta i motsett ende av skalaen. Draume-kalendaren er full og eg er klar for nye opplevingar. Eg skal gjere alt for å nå dei og håpa på at du vil vere like samarbeidsvilleg i året som kjem.


Godt nytt år!

Takk for det gamle!

"Som seg hør og bør"

Eg burde stått opp tidlegare. Eg burde kanskje ikkje lagt ut det bildet. Eg burde ikkje ha ete den sjokoladen etter frukost. Eg burde tatt meg ein joggetur. Eg burde jobba litt meir no når eg først har fri.


Denne genseren kan du lage sjølv (aasegenseren). Berre sjå her!

Alle desse tankane har gått gjennom hovudet mitt siste timane. Tolka med lupe er dei ganske ironiske og tvetydige. Vrir eg om, var det veldig deilig å sove litt frampå. Eg var greitt fornøgd med bilde eg la ut. Sjokoladen smakte veldig godt. Joggeturen kan eg alltids ta igjen. Det er digg med litt fri når eg har ferie. Men det er lettare sagt enn gjort.

Eg har tatt meg sjølv i å bli eit burde-menneske. I dei siste månadane har det gått sport i det. «Styggen på ryggen» har ikkje alltid rett, men det er vanskeleg å ikkje høyre på han når ein bør gjere både ditt og tatt. Det er veldig dumt at eg går glipp av mange fine studer fordi eg «burde.burde» eller enda verre berre fordi tankane mine flyg i fei retning. Om du er som meg er dette lettare sagt enn gjort, men det skadar ikkje å prøve.

No skal eg ta ein «tigergutt» dei neste dagane. Hoppe rundt og ta det slik som det kjem på min veg. Sjå muligheiter, samle fine augeblikk og prøve å ikkje tenke på "burde".

Dessutan, tygg på ordet "burde", det gjev inga meining... 

Kjenner du deg igjen?

 

Håpar du får ei flott "tigergutt-helg"!

"Snap off"

Eg innrømmer det. Eg er avhengig. Kanskje ikkje av den verste sorten. Men om eg ikkje tar i eit tak, kan det gå gale.

Nokre mobilaugneblikk er totalt ubruklege....

No er det altså bevist. Ein ettermiddag vart det slengt i bordet framfor meg. Rettare sagt sendte han meg ein link på Messenger, men synes det vart litt meir kraft i «slengte».

"Forsking viser. Det er no bevist at. Hjernehalvdel. Tankar."

- Det er det eg har sagt heile tida, sa han fornøgd. Då var det gjort. Eg stod der med skjegget i postkassa og sa god dag mann økseskaft. 

Det er nemleg ikkje mogleg å surfe på telefonen samstundes som ein held ein samtale.

Det går ikkje mange dagane utan at eg fordjupar meg ned i ein digitalskroll på Instagram eller forvillar meg inn på søte kattevideoar via Facebook. Det er inga utfordring i kattevideoane eller feeden på insta. Problemet er at eg koplar ut resten av verda.

Ein Dagbladet-artikkel skriv at ein ikkje kan snakke og lese, eller snakke og skrive på same tid sidan ein brukar same hjernehalvdel til disse tinga. Tankane kan ikkje vere på meir enn ein stad. Så eg kan ikkje bruke mi faste unnskyldning lenger.

Det har det vel hendt at eg berre svara andre utan å høyre kva det handla om på grunn av min alt-oppslukande lommevenn. Dette har vore eit irritasjonsmoment her i heimen. Sjølv om eg er av det smartaste kjønn, kan eg ikkje fokusere på både min digitale bestevenn og miljø.

 

Medan andre mobilaugneblikk vil eg aldri vore forutan!

 

Er det fleire som kjenna seg igjen? Er det verdt ein brist i kvardagsidyllen? Kanskje det er like greitt å kople av? Kanskje eg skal lage meg «data-tider»? Slik eg hadde den gongen det kosta pengar per minutt å vere på internett.

Vi får sjå, men no er eg vertfall hakket meir observant. 

Missbruk med måte!

"Eg reiste aleine"

Det er ein første gang for alt og i helga debuterte eg med hotell-liv.

 
Legg ikkje ut på langtur utan trening.

Eg kom trillande med kofferten. Sola glitra opp frå fjellet og «Jon Blund» var framleis i auga. Eg hadde inga erfaring med å bu einsam på hotell. Men hotell-liv i sosiale samanhengar var ikkje ukjent. 

Meld frå kvar du går

For nokre veker sidan fikk eg innkalling til eit nynorsk bloggkurs. Dette var «slått opp» i lokalavisa og godt informert til mine nærmaste. 

Vis respekt for veret og vêrmeldingane. 

Både Christen Gislefoss og Isabella Martinsen meldte opplett og fint vêr denne helga. Det heile såg ganske lyst ut. 

Vær rusta mot uvær og kulde, sjølv på korte turar.

Ta alltid med ryggsekk og det utstyret fjellet krev.  

For sikkerhetskuld hadde eg pakka for mykje og var førebudd på det meste. Eg hadde med meg ei stor toalettveske der eg både hadde med skrubb, nasespray og restrar frå gamal ansiktskrem. Just in case. 


Lytt til erfarne fjellfolk 

I resepsjonen fikk eg greitt med informasjon. Eg gjekk derfrå med auka kunnskap om korleis eg kunne få oppdatere instagram, sleppe å gå i trappa og kvar eg kunne ete meg stappmett. Om eg ynskja å plaske i bassenget i løpet av helga så kunne eg det også. 

Bruk kart og kompass

Eg fann greitt fram til hotellrommet. Sidan rom-nummer stod på nøkklen var det i grunn ein smal sak.

Gå ikkje alene

Sidan eg skulle på kurs var eg omringa av mange nye og spennande menneske heile helga. 

Spar på kreftene og grav deg inn i snøen om nødvendig

Det var derfor ekstra digg å tappe i badekaret når mørket sneik seg på. Christel Alsos song for full hals på rommet. Eg pakka meg inn i den overprisa frotèkåpa med matchande «stoff-flippers». Før eg las litt i halv-søvne.

 

Livet på hotell er fint, men eg må seie at det er litt kjekkare saman med vennar eller familie. Kva tenker du?

Nervane i spenn

Budrunde og mitt konkurranseinstinkt er ikkje den beste kombinasjonen. Det hjelp ikkje med ein lunka bankkonto og heller ikkje at eg hatar å tape. På den andre sida er eg ein veldig god vinnar og førre veke slo vi på stortromma.


Eg unna ingen å kjøpe brukthus. Timane, minutta og sekunda i ein budrunde er like dramatisk som under NRK-serien «solgt». Klam i henda, flakkande blikk på mobilen og vill i blikket bydde vi mann ut av «huset».


 

Livet er fult av kontrastar. I førre veke valte eg å gå innom fleire daglegvarebutikkar for å spare nokre kroner og dagen etter brukte eg nokre millionar etter kort betenkningstid.

Man får det ikkje meir moro enn ein lagar sjølv så no er det ikkje lenge til vi kan spele boccia i eigen hage og ta trappetreninga innendørs. Men det beste med dette er at eg får eit eige «rote-rom» eit rom der eg kan symaskina stå framme, la perler og stoff ligge lett tilgjengeleg og berre la kreativiteten gå sin gang.

Med tungt hjarte....

Det gjekk så fort over, eg hadde håpt at vi skulle halde ut litt lenger, men no er det for seint å snu.


Helga har tatt på. Eg veit ikkje om graset er grønare på den andre sida, men det er dessverre berre ein måte å finne det ut på.

Vi har delt mange gleder og sorger det siste tiåret, men visste vel heile tida at glansdagane måtte ta slutt ein dag. Det kom berre litt brått på, vertfall for min del.

Det heile starta som ein sommarflørt etter vidaregåande. Ung og lovande fikk vi mange felles vener, fine stunder og vart betre kjendt på godt og vondt.

Opp gjennom åra har det blitt ein del våkennetter på grunn av usikkerhet, men mest grunna festleg lag. Tross mange felles interesser, lik humor og fysisk tiltrekning har vi glidd gradvis frå kvarandre.


 
Du har vist deg frå mange gode side, men vi har også hatt ein del regntunge dagar. Du har lært meg og deg, å kjenne. Vi har vokse saman, men eg har fått augene opp for ein anna. Det byrja som ein usyldig tanke, men gjekk over til å bli meir seriøst i sommar. Eg er veldig lei meg, men måtte ta eit val.


Det er ikkje deg, det er meg... Vi treng litt tid, litt albuerom frå kvarandre, ein pause. Du skal vete at dei gode minna alltid vil vere her. Håpar vi framleis kan vere vennar, kanskje litt meir enn vennar av og til...

No er ein æra over for denne gang, men vi sjåast igjen.

Bergen, du vil bli savna...

Klar, ferdig....GÅ!

Eg er ikkje så glad i nyttårsforsett. Om det er fordi eg aldri klarar å følgje dei, set meg for høge mål, er gløymsk eller berre distré er uklart. Eg er heller ikkje så glad i mørketid og kulde, så det å starte på nytt i januar er ikkje heilt «mi greie». Starte på nytt i august der i mot, er tingen for meg.


No starta skulane på ny og mange skiftar jobb. Det er framleis varmt ute, lyse kveldar, kroppen er delvis i feriemodus og den gyldne brunfargen kan framleis skimtast i godt/mørkt lys (om ikkje kan ein alltids smøre seg med sjølvbruning utan å få stygge skiljer, også det er betre om hausten). Det er om hausten eg har overskot til å trene litt ekstra, eg har alltid «sommarkroppen» meir klar til jul enn til juli. Det er no det er ekstra «koseleg med peis» og stearinlys om kvelden sidan det er så lenge sidan sist. Sitte under teppet og høyre på regn i september blir berre sjarmerande i forhold til i januar når alt er grått og trist.

Eg legg bak meg ein av mine mest intense vår-halvår med ny jobb, blogg, kjoleprosjekt, flytting, sal av leilighet og bryllaupsplanlegging. Etter bryllaupet sat eg igjen med ein litt tom følelse. Kva no? Er alt over?


Etter ei følelsesmessig berg og dal bane  og litt desperate augeblikk der alt var forgjeves, bestemte eg meg for å bytte taktikk. For dette er vel berre ein ny start? og nye prosjekt ventar rett rundt hjørnet.



Eg har gått fleire rundar med meg sjølv etter ferien. For det er skummelt å hoppe i salaten med hovudet først. Ny jobb, ny plass og nytt liv står ved døra. Og kjem det til å ordne seg? Eg veit ikkje, men håpar sterkt. For andre har gjort det før, og dei har klart det. Så det er ingen grunn til at ikkje eg og du klarar det same.


Eg meina at august er det nye «januar». Så ta sats inn i hausten og la den bli den beste nokon sinne.

Håpar du får ein fantastisk haust og at du tar dei utfordringane som kjem på din veg. Kva er det verste som kan skje? Så lenge det ikkje er livstruande veit eg at det berre vil gjere deg sterkare. Prøv då vel..

 Er du klar for hausten? Ventar nye prosjekt eller har du ein draum?

Han går meg på nervane

Det fins ein person her i verda som eg kan bli meir irritert på enn alle andre og han kan vere ein skikkeleg plageånd utan å sjølv vete at han er det.

Denne mannen skal eg gifte meg med neste helg.

No skulle eg eigentleg skrive ned ei bryllupstale, men at eg har verdens mest irriterande mann, er eit litt dårleg utgangspunkt.

I det daglege, dei få gongane han slepp til på kjøkkenet, brunar han alltid kjøttdeigen med for mykje smør eller brukar for mykje krydder. Han kuttar alltid salaten opp i for store bitar og set alltid fram feil koppar, skåler og fat når vi har gjester.

Trur du min kommande ektemann set pris på å sove lenge om morgonen? Neida, han er ein morgonfugl av dei sjeldne. Om morgonen hoppar han ut av senga og slumrar aldri, noko eg er ein stor fan av. Han kan også finne på å vekke meg ved å dra av meg dyna slik at eg frys i hel. I helgene for eksempel, når han vakna seinast kl. 08.00 er det ofte at han vekk meg frå skjønnhets-søvnen min berre for å få selskap.

Min betre halvdel sin favorittaktivitet er «zapping», det å aldri komme fram til ein kanal på TVen, men sjå over alle fleire gongar i minuttet. Det er kanskje noko av det verste som fins, eller det er kanskje når han tar snikbilde av meg i mine beste augeblikk. Gjerne dagen der på, før ein har tatt ein dusj eller smugfilmar når eg syng ein gammal Spice Girls-hit eller går rett på ei teip-felle han har laga.


Eg likar godt å utsette litt kjeisame ting, men sambuaren min, han vil gjerne få alt gjort med ein gong. Så det endar alltid opp med at min kjære gjev meg dårleg samvittighet fordi det er mine sokkar og truser som ligg slengt i leiligheta. Eller fordi han sett opp ikea-møblar, mala gangen og fiksar baderomsfliser før eg får tatt på meg arbeidskleda.

Så til gliset hans, den dama hans som har sportsunderstell, og det til tider kan virke som om han har eit ekstra godt auge til. Om eg hinta frampå at eg kanskje har litt lyst til å lakke neglene når han køyrer meg til fest, får eg eit litt negativt blikk (det kan vere at denne negativiteten har noko med erfaring å gjere). Snakk om festbrems.


 

Men denne plageånden av ein «zappar» kan få meg til å smile på verdens verste dag. Han veit alltid når eg har bruk for ein klem og når eg treng støttande ord. Min kjæraste er alltid på mi side, ved oppturar og nedturar. Han er min største fan og eg er hans. Han stiller opp på alle mine (ikkje alltid gode) idear og gjev meg alltid ei hjelpande hand. Han ser meg og støttar meg uansett korleis det går. Denne plageånda som eg skal gifte meg med, gleda eg meg til å holde ut med i tjukt og tynnt. Denne mannen er eg stolt av å kunne kalle min. For denne flotte mannen kan eg aldri få nok av.

Takk for at du lyse opp kvardagen min Anders, den hadde vore kjeisam utan deg.

Ein pustepause



Eg trur alle har godt av å stoppe opp litt og sjå seg rundt, både bokstaveleg og biletleg talt. Det er fort gjort å gløyme vegen om ein kunn fokusera på målet.

Veldig djupt og poetisk sagt, men det er mykje sant i det. Den er ikkje så dom når ein tenker seg om.

 

Eg har alltid mange ting på tapeten og nokre gongar blir det til at eg tenker på alt som «skulle» vore gjort i staden for å vere til stades her og no. Eg trur det er mange som «higar» etter noko betre større og annleis, utan å skjønne kva ein eigentleg har. Eg meina ikkje at ein ikkje skal sette mål, missforstå meg rett. Mål er veldig viktig og det er på den måten ein kjem seg fram her i verda. Tru meg , mål er grunnen til at eg er her eg er i dag og eg set meg nye delmål dagleg. Tanken bak dette innlegget er å minne alle, inkludert meg sjølv, på å nyte vegen ikkje berre fokuser på målet.

 


Fikk denne linken tilsendt for ei stund tilbake frå ei veldig god veninne. Det er mykje i den som treff meg, men det er aldri for seint å tenke annleis.


For eit års tid sidan var eg på ei coaching-forelesing ved NIH og der lærte eg nokre små triks som eg skal prøve å følgje framover:

 

1. Ikkje bruk orda «skal, bør, må»

2. Tenk gjennom minimum 3 positive hendingar som har skjedd gjennom dagen kvar kveld

3. Vakne med eit smil og ei positiv innstilling til dagen 

 

Eg trur ikkje det blir eit problem for det er mykje bra som skjer for tida. Eg gleda meg til vegen vidare!

Det var dagens filosofiske hjørne. Legg gjerne igjen ein kommentar om du er einig eller ei.

Nyt, stop og lev livet ditt på den måten som passar deg!

Det har vertfall eg tenkt til.

Ha ein strålande fin sommardag!

Dill og dull

No nærmar det seg med stormskritt og for ei stund tilbake var det tid for testing av hår og sminke til bryllaupet. Det er ikkje kvardagskost å sitte i stolen for å bli dilla og dulla med, men det er veldig kjekt. 


Det er flotte Iselin frå Warehouse som skal pynte meg den store dagen. Sjølv om vi kjem frå to ulike verdnar, sann sminkemessig. Kokar vi godt saman når vi først er i gang. Eg er vertfall veldig trygg på at ho gjer ein strålande jobb!


Det endelege valet på hår og sminke er enda ikkje tatt, men eg det blir litt oppsatt, litt bohemsk, litt flette og litt blomster. Slik som resten av festen.

Eg har også fått ein del hårprodukt frå Gorgious som eg er veldig fornøgd med:

(Annonse)







 Har du tips for at hud og hår skal sjå best mulig ut?

Sommar og salat


 I går hadde vi "spleisefest" med jobben. Du veit når alle tar med litt kvar. Eg skulle diske opp med salat, men det var allereie nokon andre som hadde tenkt å lage salat. Salat i mine auge er den typen med isbergsalat, tomat ,paprika, agurk, mais og ananas. Eg måtte difor utvide horisonten og endte opp med ein god skinkesalat med dressing.


Prøv sjølv då vel! Perfekt til speisefest eller berre ein lett sommarmiddag.

 

Salat:

Eple, nokre grøne og nokre raude.

Purre, nedre del.

Skinke, sann i boks som kana vere litt vanskeleg å opne.

Pasta, type fullkorn.

Paprika, i vaglfri farge og fasong.

 Dressing:

Estra lett rømme (ca 1 boks)

Lett remulade (ca 1/2 pakke)

Ein god del sitronsaft

Litt meir pepper enn ein skulle tru

Bland saman salat og dressing på førehand eller server kvar for seg.

 

Har du ein fresh salat som passar til sommaren? Del gjerne i kommentarfeltet!

Flink pike eller ei.

«Åhja du har sann FPS du», fikk eg høyre her ein dag og det fikk meg til å tenke. For det første skjønna eg ikkje kva det var før eg fikk heile diagnosen presentert. 

Flink. Pike. Syndrom.

Men kva betyr det eigentleg? Er eg sjuk utan å merke det? Trur heller ingen kan sjå det på meg?


Eg opplev det som ganske negativt og føler eg blir satt litt i bås når nokon seier at eg er «Flink pike» . «Å stakkar», «du må ikkje slite deg ut», «du treng ikkje alltid gjere alt», «ingen er perfekt». Som med alt anna her i verden så kan det bikke over, det kan bli for mykje og presset kan bli for stort. Eg ser at mange slit i eit samfunn fult av press frå alle kantar og det er veldig synd. Men foreløpig går det fint for meg å holde på i «flink pike»-stilen. Eg synest berre det er litt drygt at eg får eit «syndrom» av den grunn.



Eg likar å framstå som ordentleg, eg kjem tidsnok, eg fullførar det eg byrja på og gjere gjerne det vesle ekstra for å få det «perfekt». Eg har aldri fått F på ein eksamen og er alltid den som les litt ekstra sann i tilfelle. Eg har aldri vore i den tøffe gjengen og når dei på ungdomsskulen hang så spelte eg kort eller hekla. Bekjendte kjenner best til glansbildelivet mitt og alt ser ganske rosenrødt ut på sosiale media. Eg likar å ha det ryddig når vi får besøk og eg legg gjerne sjela mi i å lage noko godt. Eg er tradisjonell av meg, ganske A4 ,og det gjer meg ingenting om eg står fleire timar på kjøkkenet enn sambuaren min.  Eg har også fleire utdanningar og mange ballar i lufta til ein kvar tid. Betyr dette at eg har FPS? For eg følar meg ikkje særleg dårleg?


Det er liksom ikkje kult å vere «Flink Pike». Det er kulare å berre «ta det som det kjem», «ikkje legge noko ekstra i det» og «la det gå sin gang». Det fungera dårleg for meg. Og når vi overfører dette syndromet til bryllaup så blir eg «Bridezilla», det er vertfall ikkje positivt. 

Eg passar godt inn i samfunnsrolla som såkalla «Flink pike», men eg håpar ikkje at det betyr at eg har psykiske problem, er gørr-kjeisam og ikkje tar eigne val.

Eg trur det er det såkalla «syndromet» mitt som gjer at eg aldri gjev opp. Eg kan ha lyst til å gjere det, tru meg, men eg fullfører alltid. Eg trur det er syndromet mitt som skal ha æra for at eg elskar å prøve nye ting og eg trur det er «syndromet» mitt som gjer at eg likar å gjere litt ekstra og har eit brennande ønske om at alle skal ha det best mulig. Eller kanskje det ikkje er eit syndrom, kanskje det berre er ein del av meg. Det betyr vel ikkje at ein er sjuk sjølv om ein likar å ha ting på stell?


Det eg eigentleg meina er at FPS oppstår ikkje før du "møter veggen" og ikkje er nøgd med deg sjølv og det du gjer. Eg trur at dei fleste flinke pikene her i verden kjenner sine grenser og at ein må vere litt varsom før ein "diagnostiserer" andre.

Ha ein fin laurdag flink pike eller ei.

Ikkje sett kvarandre i bås, men heller berre godta at man er ulike.

Det trur eg hadde vore fint.